Van triggers blijf ik liever weg.
Triggers zetten mij gevangen
Triggers zijn dingen, woorden, situaties, handelingen, etcetc, die iets dwangmatigs in mij losmaken. Die maken dat ik mijzelf verlies. Dat ik ‘in een groef’ terechtkom, bv van boosheid of verdriet of een ander gevoel van vroeger, een oud gevoel dat ik herhaal zonder dat het nog veel te maken heeft met dat wat mij triggerde.
Daarom, als ik getriggered word, dan span ik mij in om mij dat te realiseren. Om mij terug te trekken met mijzelf zodat ik mijn contact met een ander er niet mee belast. Want dan wordt die ‘ander’ iets of iemand uit mijn verleden, en dan kan ik diegene niet meer zien. Dan zie ik de oude situatie voor me, en reageer ik daarop.
Dus eigenlijk zijn triggers niet verkeerd, maar ze vragen iets héél anders van mij dan associaties. Eigenlijk staan ze recht tegenover elkaar.
Associaties openen de geest
Waar triggers mij in mijn eigen gevangenis, mijn onvrijheid brengen, daar openen associaties juist mijn geest en prikkelen ze mijn fantasie.
Alles kan mijn associatieve vermogens, mijn fantasie in gang zetten. Het is meer een kwestie van de stemming waarin ik verkeer, de ruimte, dan dat triggers en associaties heel andere bronnen zijn.
Als ik mij in een vertrouwde, rustige stemming en omgeving bevind, waarin ik mij veilig voel en gerespecteerd voor wie ik ben, dan gaat mijn ‘associatieve vermogen open’. Dan leidt het ene beeld tot het volgende gevoel en daarbij passende gedachte, tot nieuwe beelden en gevoelens en gedachten, tot rare sprongen die mij aan het lachen maken, of juist tot diepzinnige inzichten die ik niet eerder heb gehad.
Vrij als een vogel: flow en magie
Dan voel ik mij vrij als in een speeltuin of een bloemenweide waarin alles mag en mogelijk is, en de woorden mijn vrienden zijn waarmee ik kan bouwen wat ik wil. Dan verras ik mijzelf, net als de woorden die dan in mij opkomen. Dan ontstaat er iets wat ik niet had kunnen bedenken. Sommigen noemen het flow.
Dat is magisch. Dat is waarom ik van schrijven houd.
