imkeMUSterd

Beginnen is altijd: wéér beginnen. 

En dus altijd weer: de opwinding van de lege, lonkende, niet ingevulde ruimte die zich voor mij opent. De trilling in mijn lichaam, de creativiteit die zich roert, het zicht op wat er mogelijk is. Dat álles mogelijk is. Levenszin, levensmoed. 

En meteen daarna: de angst voor dit alles. Het terugtrekken. De verwachting en de onzekerheid, dat het wel goed genoeg moet zijn. Levensangst. Het stilvallen. En dan: in beweging komen. De inspiratie én de angst meenemen en overstijgen, door simpelweg te beginnen. Bij die gevoelens, in het hier en nu. Want daar liggen de meest waardevolle juwelen. 

Ik ben een schrijver

Altijd geweest. 
Maar het nieuwe begin is om dit aan de wereld te laten zien. Om mijn gedachten en gevoelens op deze manier te delen met de wereld. 
Natuurlijk is het fijn als wat ik deel in goede aarde valt. En toch is wat ik zoek iets anders. Wat ik zoek ligt voorbij de lof of de kritiek van anderen op wat ik schrijf. Wat ik zoek is verbinding. Wat ik zoek is om niet alleen te blijven met mijn gedachten, mijn gevoelens, mijn woorden. Wat ik zoek is de magie van wat woorden vermogen. Dat ze iemand raken, leiden tot nieuwe inzichten, tot iets in iemand. 

En wie weet tot een uitwisseling, waar creativiteit creativiteit bevrucht. Ook al is dat niet het ultieme doel. 

Ik schrijf ook zeker omdat ik daarvan houd. Ik houd van de vrijheid die ik ervaar als ik alleen ben met de letters, de woorden, de tekst die ontstaat. En die mij zelf weer nieuwe invalshoeken laat zien. Wat ik nog niet weet is hoe deze ervaring van vrijheid zich verhoudt tot de openbaarheid van mijn blog. Of het simpelweg een kwestie is van mijn woorden en mijn inzichten laten ontstaan en ze toevertrouwen aan een openbaar medium zoals deze blog. Of dat ik mijzelf ga censureren, omdat ik weet dat anderen meelezen. Dat jij meeleest. Dat hoop ik niet. 

Al deze vragen en kwesties komen nu op omdat ik de daad bij het woord heb gevoegd, en mijn woorden openbaar maak op deze blog. Ik dacht dat ‘beginnen’ betekende: mijn blog opstarten, een Welkom! en een Inleiding (Leven als zoektocht) schrijven. Zodat ik vervolgens kon gaan schrijven. Oh nee, verder schrijven. Want schrijven deed ik immers al lang.  

Geboorte

Inderdaad was het afsluiten van mijn Blog bij WordPress, het inrichten en het publiceren ervan een hoogtepunt. Een soort geboorte, van iets heel intiems – wat toch voor iedereen zichtbaar is. Zoals een echte geboorte eigenlijk. Een stuk van mijzelf krijgt vorm en ik laat het zien aan de buitenwereld. Liefst niet meteen, aan iedereen, en zeker niet om ieders oordeel meteen toe te laten. Dat doe je met je kind ook niet, en terecht. Je went er eerst zelf aan, voordat je langzaamaan je meest naaste kring toelaat, en je kind aan hen voorstelt. 
Eigenlijk vind ik dit een goede vergelijking, die houvast geeft voor hoe ik dit moet aanpakken. 

Voordat ik deze blog kon opstarten moest ik een naam kiezen. Een naam die nog lang meegaat, die je niet zomaar even verandert. Ik heb met verschillende mogelijkheden gespeeld, Nieuw Initiatief, Grensverleggen, (Ge)worden wie ik ben – en toen wist het opeens: gewoon imkeMUSterd! Enigszins geabstraheerd, niet 100% samenvallend met mijn prive persoon. En, waar een vriendin mij op wees, ik neem de volle verantwoordelijkheid voor wat ik schrijf. Niet als filosoof, of schrijver, of coach, of whatever – maar als imkeMUSterd. En daar ben ik heel blij mee. Het geeft me alle vrijheid, én ik neem daar de volle verantwoordelijkheid voor. 

Ook de vormgeving vergde even aandacht. Consistentie en een stijl die past bij wat ik op het oog heb vind ik belangrijk. WordPress en AI (jazeker! tot mijn verassing!) hielpen mij om dit te realiseren. Zodat deze blog echt helemaal van mij is. 

Een hele bevalling, en dan

En toen … kwam ik dus op het punt dat ik weer aan schrijven toe was. Dit alles, wat ik net beschreef, was een hele bevalling. Van het moment dat ik besefte dat ik dit wilde, tot aan de conceptie, tot aan de vormgeving en de bevalling. 
En toen. Was alles er klaar voor om nu de eerste pasjes te zetten. Of liever, om mijn gebaren te ontdekken, mijn oogjes open te doen, te ontdekken wie ik ben en wat ik kan, wat ik wil. 

Weer: beginnen. 

Nou, de kop is eraf. 
Ik ben begonnen. 

… en ik voel de energie door mijn lijf gaan, ik voel anticipatie en spanning nu ik deze tekst daadwerkelijk ga publiceren. 

Beginnen, dat houd niet op. Dat doe je steeds weer. Over and over again.